Czytanie Pisma Świętego: 2 Piotra 1:16-21.
Werset do zapamiętania: „Zaiste Pan Bóg nic nie czyni, jeśli nie objawi swego planu swoim sługom, prorokom. Lew zaryczał! Któż się nie ulęknie? Pan Bóg przemówił! Któż nie może prorokować?” (Amos 3:7-8)
WSTĘP:
Grzech Adama sprowadził na całą ludzkość przekleństwo grzechu, śmierć Adamową; i gdyby cierpliwy Stwórca nie zapewnił drogi ucieczki, oznaczałoby to śmierć wieczną (Rz 5,12; 6,23). Dzięki nieskończonej mądrości Bóg od początku widział koniec. Stworzywszy wszystko dla swojej przyjemności, zasmucił się, gdy człowiek zgrzeszył i umarł; kochający Stwórca z pewnością nie mógł być zadowolony z końca kulminacyjnego momentu swojego stworzenia. (Zobacz Obj 4,11; Ez 33,11). Na szczęście dla ludzkości, Bóg mógł i rzeczywiście udzielił człowiekowi miłosierdzia i łaski, zapewniając mu drogę ucieczki od wiecznej śmierci. Tylko On znał tajemnicę odkupienia.
Być może najwcześniejsze objawienie tajemnic przez Boga znajduje się w Księdze Rodzaju 3:15, gdzie mowa jest o obietnicy Tego, który przyjdzie i śmiertelnie zmiażdży Szatana, podżegacza grzechu (J 8:44). Chociaż sam Bóg ujawnił tę tajemnicę, Jego planem stało się ujawnienie jej ludziom zwanym prorokami (Am 3:7). Za pośrednictwem proroków Bóg przekazał informacje dotyczące Jego planu odkupienia, objawiając przyszłe wydarzenia.
Według Słownika Webstera, prorok to osoba, która przemawia w imieniu innej osoby. Aaron był prorokiem Mojżesza (Wj 4,10-16), a Bóg posługiwał się różnymi ludźmi, którzy przemawiali w Jego imieniu, objawiając Jego tajemnice. Prorocy byli również nauczycielami, wyjaśniającymi ludziom Boży cel. Apostoł Piotr nazwał ich „świętymi mężami Bożymi” (2 P 1,21). Tylko święci ludzie mogą właściwie przemawiać w imieniu Boga.
Gdyby w stosunkach z ludźmi nie było rywalizacji, łatwo byłoby ostrzec ich przed zgubnym grzechem i wskazać im, jak się przed nim uchronić. Jednak w starożytności, podobnie jak w czasach nowożytnych, istnieli fałszywi prorocy i nauczyciele, którzy głosili „zgubne herezje” (2 P 2,1-2). Ponieważ fałszywi nauczyciele nie byli kierowani przez Ducha Świętego, znajdowali się pod wpływem szatana, który próbował – i częściowo mu się to udało – podrobić każdy ruch Boga dla dobra człowieka.
PYTANIA LEKCYJNE:
- Na podstawie własnych studiów i wiedzy, zdefiniuj proroctwo i określ jego cel. W jaki sposób oba elementy „przepowiadania” i „przepowiadania” są związane z tym boskim darem?
- Jakie jest źródło prawdziwego proroctwa? 2 Piotra 1:20-21. Czym według Piotra jest proroctwo? 2 Piotra 1:19.
- W jakim sensie Księga Rodzaju 3:15 jest proroctwem?
- W jaki sposób ludzie otrzymali tajemnice Boga? Księga Powtórzonego Prawa 29:29; Księga Amosa 3:7; 2 List Piotra 1:21.
- W jaki sposób „świadectwo Jezusa” jest duchem proroctwa? Obj. 12:17; 19:10. Kto zatem może mieć „ducha proroctwa” ?
- Jak można poznać Chrystusa? Jana 5:39. (Uwaga: Pisma, o których tu mowa, to proroctwa o Chrystusie ze Starego Testamentu. Nowy Testament nie został jeszcze wtedy napisany)
- Jakie fragmenty Pisma Świętego dotyczące Chrystusa czytał Eunuch? Dzieje Apostolskie 8:27-38.
- Kto, według słów Jezusa, pisał o Nim? Jana 5:46-47; Łukasza 24:27. Jakie fragmenty Pisma Świętego Jezus czytał w synagodze w szabat? Łukasza 4:16-20.
- Jak chrześcijanin powinien postrzegać proroctwa? Obj. 1:3; Łk 11:28; 1 Kor 14:1-5.
- Jak opisany jest lud resztkowy Boga? Objawienie 12:11, 17; 15:2-4; 19:10; 14:12-13.