Tekst główny: Jana 6:1-71
Wiersz do zapamiętania: „Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i daje życie światu”.
Rzekli więc do Niego: „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba”.
Jezus im odpowiedział: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął”. Jana 6:33-35
Wstęp:
Jednym z najsłynniejszych cudów Jezusa jest nakarmienie 5000 osób. Jezus nauczał tłumy i udzielał prywatnie wskazówek swoim uczniom, gdy dotarła do Niego wiadomość o zamordowaniu kuzyna. Poczuł się zmęczony i zawołał uczniów, aby poszli z Nim w miejsce z dala od tłumów, gdzie mogliby odpocząć w ciszy. Tłumy jednak dowiedziały się, dokąd idzie Jezus i poszły dalej.
Jednak Jezus nie odesłał tłumów. Udzielał im posługi. Po wielu godzinach intensywnej posługi i cudów uzdrowień uczniowie zdali sobie sprawę, że ludzie potrzebują jedzenia. W tym momencie Jezus dokonał cudu nakarmienia ich wszystkich, zostawiając im resztki, zaczynając od zaledwie 5 bochenków chleba i 2 ryb.
Czy Jezus dokonał tego cudu z litości? Po części. Mógł jednak okazać ludziom litość, po prostu oznajmiając im, że czas wracać do domu. Przede wszystkim uczynił ten cud, aby dać swoim uczniom lekcję, ukazując im podstawowe zasady posługi.
Kiedy pełnimy posługę, musimy przestrzegać zasad, których nauczał Jezus. Sami w sobie nie jesteśmy w stanie zaspokoić potrzeb świata, ale kiedy przynosimy nasze zasoby Jezusowi, On może przejąć kontrolę i przynieść rezultaty. Prawdą jest, że „mało staje się wielkim, gdy oddajesz to w ręce Pana”
To część procesu wiary. Często czujemy się przytłoczeni czekającym nas zadaniem. Dostrzegamy wielkie potrzeby i jesteśmy gotowi się poddać, zanim jeszcze zaczniemy, wiedząc, że sami w sobie nie jesteśmy w stanie im sprostać.
Jeśli jednak uświadomimy sobie, że powierzając Mu całą naszą ufność, polegamy na Jego zasobach, aby zaspokoić potrzeby, wówczas będziemy ulegli Jego woli i gotowi być „nosicielami koszyka” Jezusa — obdarzeni mocą, aby docierać do tłumów, obdarzając je obfitością życia.
Studium lekcji
o słowach
- Co motywowało Jezusa do nauczania i uzdrawiania, mimo że był zmęczony? Ewangelia Mateusza 14:14; Ewangelia Marka 6:34.
- Dlaczego Jezus postanowił nakarmić ludzi, zamiast odesłać ich do domu? Jana 6:6.
- Jakie znaczenie ma polecenie: „Wy dajcie im jeść”? Ewangelia Marka 6:37; 1 List do Koryntian 3:6-7
- Czego Bóg od nas oczekuje w związku z posługą? 1 Koryntian 3:5-15; Jana 9:23.
- Jakie trudności napotkałeś, oddając się służbie innym? Efezjan 6:12; 1 Piotra 5:8-9.
- Kiedy poddajemy się Bogu, co On może przez nas uczynić? Jeremiasz 33:3; 17:5-7; Psalm 108:12; 1:1-3; Przysłów 13:20; 15:32-33; List do Efezjan 3:20; List do Filipian 4:11-13; Izajasz 58:6.
- Na czym powinniśmy się koncentrować, gdy przechodzimy przez trudne, wystawiające wiarę na próbę okoliczności? Ewangelia Mateusza 14:22-33; List do Filipian 3:7-14.