Niedziela: Cały naród w niebezpieczeństwie: Ezechiel 33:1-20
Wierni stróże nie zawsze wołają to, co ludzie chcą usłyszeć, ale wołają prawdę wbrew opinii publicznej. Nikt z ludu Bożego nie został pominięty przez Bożą obserwację. Każde życie zostało zbadane, a prawda została bez ogródek ogłoszona: bez indywidualnej, prawdziwej skruchy zginęliby. Skrucha wymaga czegoś więcej niż żalu (zwykłego „żałowania”) lub skruchy (odczuwania żalu i żalu za nasze czyny). Prawdziwa skrucha wymaga również aktu woli, odrzucenia tego, co zrobiliśmy, wyrzeczenia się grzechu i poddania się Bogu w celu trwałej i gruntownej zmiany naszego postępowania.
Poniedziałek: Ludzie Ziemi: Ezechiel 33:21-29
Nieliczni Żydzi, którzy pozostali w ziemi Judy, by ją pielęgnować dla swoich ciemiężców, czuli się w jakiś sposób wyjątkowi, otrzymując takie zadanie. Ezechiel jednak szczegółowo opisuje ich obrzydliwości: (1) spożywanie mięsa z krwią; (2) oddawanie czci bożkom; (3) morderstwo; (4) poleganie na przemocy; (5) i inne grzechy, takie jak cudzołóstwo. Za swoje grzechy mieli zginąć od miecza, od dzikich zwierząt lub od zarazy. Ziemia Judy miała pozostać jałowa.
Wtorek: Wygnańcy w Babilonie: Ezechiel 33:30-33
W noc poprzedzającą, gdy wygnańcy w Babilonie otrzymali wieści o zawaleniu się Jerozolimy i zburzeniu świątyni, Bóg uwolnił usta Ezechiela, aby mógł mówić normalnie. Poza proroczym orędziem, pozostawał on niemy wśród ludu przez około siedem i pół roku! Miało się jednak wydarzyć coś wyjątkowego, co sprawiło, że usta proroka stały się potrzebne do wykonywania pracy duszpasterskiej, oprócz proroczego orędzia. Kiedy wygnańcy otrzymali wieści o Jerozolimie, zdali sobie sprawę, że był wśród nich prawdziwy prorok. Ich opinia o nim była znacznie wyższa niż opinia religijnego „rozrywka”
Środa: Wykorzystywane owce: Ezechiel 34:1-10
Królowie i urzędnicy w Judzie byli często nazywani „pasterzami”. Ich obowiązkiem było zapewnienie ludziom należytej opieki, ochrony i zaopatrzenia. Większość tych przywódców była skrajnie samolubna, znęcając się nad ludźmi i wykorzystując ich dla własnych korzyści. Zaniedbane stado staje się rozproszonym stadem. Rozproszone stado staje się łatwym celem dla drapieżników. Serce Boga, przepełnione miłością, interweniuje, aby obnażyć błędy przywódców.
Czwartek: Ratowanie trzody: Ezechiel 34:11-22
Jaka nadzieja była dla skrzywdzonej i rozproszonej trzody Bożej? Nadzieja samego wszechmocnego Boga! Mówiąc nawet poza zakresem przywrócenia wygnańców do ziemi obiecanej, Ezechiel prorokuje o czasach ostatecznych, że Pan zgromadzi swoją trzodę „…ze wszystkich miejsc, gdzie była rozproszona, w dzień pochmurny i ciemny” (Ezechiela 34:12). Pewnego dnia nastąpi dosłowne ponowne zgromadzenie i cenne zjednoczenie Izraela.
Piątek: Ochrona trzody: Ezechiel 34:23-31
Wskazując na przyszłość, kiedy lud Boży będzie się cieszył „deszczem błogosławieństw” i będzie miał doskonałego władcę/pasterza, który będzie się nim opiekował (swojego Mesjasza-Króla), lud otrzymuje zapewnienie o bezpiecznym życiu. W przyszłym królestwie Bóg będzie się uśmiechał do swojego ludu i zamieszka pośród niego!
Sobota: Grzechy Edomu: Ezechiel 35:1-15
Pan powraca do swoich wyroków na Edom (potomków Ezawa) i dodaje kilka szczegółów. Ponieważ Edomici żywili nieustanną nienawiść do Izraela, Bóg uczynił ziemię Edomitów wiecznym pustkowiem. Chciwi ziem Judy i Samarii, przyłączyli się do Babilończyków w ataku na Jerozolimę. Bóg nie zapomni!