Niedziela: Służba Galilejska — Mateusza 4:17; Marka 1:14-15; Łukasza 4:14-15
To, co Łukasz pisze o powrocie Jezusa do Galilei, jest kluczowe: Powrócił w mocy Ducha. Podczas gdy często myślimy o naszym życiu jako o zwykłej reakcji na okoliczności, Jezus chodził każdego dnia z ukierunkowanym celem. Jego głównym celem było głoszenie Królestwa Bożego. Chociaż obejmuje to koncepcje pocieszenia, uzdrowienia i odnowy, bardziej dominującą kwestią jest sprawiedliwość. Jezus Chrystus przyszedł, abyśmy mogli mieć życie wieczne, a nie tylko tymczasowe błogosławieństwo. Według Łukasza, Jego wpływ jest niezaprzeczalny, ponieważ został „…uwielbiony przez wszystkich” (Łukasza 4:15).
Poniedziałek: Wiara w Kafarnaum — Jana 4:46-50
Cuda na odległość były rzadkie według Starego Testamentu, innych żydowskich i grecko-rzymskich standardów; ludzie generalnie łatwiej wierzyli prorokom i greckim magom, gdy byli osobiście obecni. Historie cudów na odległość sugerowały starożytnym czytelnikom, że ci cudotwórcy mieli niezwykłą moc. Dla Jezusa jedynym warunkiem koniecznym do takich cudów jest wiara poszukującego w Jego moc. Zwrot Jezusa do niego, choć ostry, był konieczny. Wiara zbudowana tylko na cudownych znakach nie jest wiarą pełną (Jana 2:23-25). Wielu waha się uwierzyć w Jezusa, jeśli nie zobaczy cudownych znaków i cudów.
Wtorek: Uzdrowienie dziecka — Jan 4:51-54
Pewien szlachcic przyszedł do Jezusa z wielką potrzebą. Był człowiekiem o wysokiej pozycji w społeczności. Jednak pomimo swoich wpływów nie mógł nic zrobić, aby uratować swoje dziecko, poza prośbą o pomoc Jezusa. Jezus wystawił wiarę tego człowieka na ciężką próbę. Jezus zmusił go, aby uwierzył tylko w Jego słowo. Człowiek uwierzył Jezusowi na słowo i odszedł, całkowicie wierząc, że to, co powiedział Jezus, spełni się. W drodze do domu słudzy spotkali go z radosną nowiną, że chłopiec jest zdrowy. Zapytał, o której godzinie chłopiec został uzdrowiony… była to ta sama godzina, o której Jezus wypowiedział te słowa!
Środa: Czytanie z Księgi Izajasza — Łk 4,16-21
Nabożeństwo w synagodze rozpoczęło się modlitwą, uwielbieniem, czytaniem z Prawa, następnie z Proroków, kazaniem i nauką uczonego gościa. Tego dnia Jezus był „uczonym gościem”. Otworzył zwój na Księdze Izajasza i przeczytał na głos proroctwo. Proroctwo dotyczyło Mesjasza, który miał przyjść, aby zbawić i uzdrowić. Proroctwo dotyczyło Jego samego.
Czwartek: Prorok bez czci — Łk 4,22-27
Słuchacze Jezusa słyszeli o Jego sławie i prawdopodobnie liczyli na cuda. Zamiast pokazywać cuda, posłużył się przykładami cudów Eliasza i Elizeusza, aby pokazać, jak Żydzi nie akceptowali proroków Bożych. Jezus wiedział, że Jego rodzinne miasto Go nie przyjmuje, nie ma z Nim nic wspólnego, a wszystko z nimi. Ich odrzucenie świadczyło o zatwardziałości ich serc.
Piątek: Miasto rozwścieczone — Łk 4,28-31
Kiedy ludzie usłyszeli, co Jezus miał do powiedzenia o tym, jak ich przodkowie traktowali szanowanych proroków, wpadli we wściekłość. Jezus nie tylko obraził ich przodków, ale także oznajmił, że słowa Izajasza spełniły się na Nim! Podczas gdy oni knuli i planowali zrzucić Go ze skały i ukamienować, Jezus przeszedł przez środek rozwścieczonej grupy bez szwanku.
Sobota: Przeprowadzka do Kafarnaum — Ewangelia Mateusza 4:13-16
Jezus opuścił Nazaret; Chrystus nie pozostanie długo w miejscu, gdzie nie jest mile widziany. Kafarnaum leżało na północno-zachodnim brzegu Jeziora Galilejskiego. Stało się centrum działalności Jezusa po opuszczeniu Nazaretu. Głosił ewangelię w pobliskich okolicach i dokonał wielu cudów w tym regionie, zamieszkanym głównie przez pogan. Dom Piotra znajdował się w Kafarnaum.