Niedziela: Uzdrowienie niewidomego — J 9,1-7
Wielu ludzi w czasach Jezusa zakładało, że choroby i cierpienia są spowodowane grzechem. Rabiniczne powiedzenie z tamtego okresu mówiło: „Nie ma śmierci bez grzechu i cierpienia bez nieprawości”. Ponieważ uczniowie znali tę filozofię, chcieli wiedzieć, czyja to wina, że człowiek urodził się niewidomy. Jezus odpowiedział, że to nie była niczyja „wina”, ale że człowiek był niewidomy, aby Bóg mógł być uwielbiony. To odniesienie pokazuje, że nasze próby ustalenia źródła cierpienia mogą być w najlepszym razie daremne. Zamiast próbować przypisywać winę, powinniśmy szukać sposobu, w jaki miłość i miłosierdzie Boga mogą objawić się w danej sytuacji.
Poniedziałek: Reakcja sąsiadów — J 9,8-12
Ludzie, którzy wiedzieli, że niewidomy mężczyzna był niewidomy od urodzenia, byli zdumieni cudem. Wiedzieli, że ten człowiek rzeczywiście był niewidomy. Byli świadkami jego ułomności. Teraz stali się świadkami jego przemiany. Natychmiast chcieli wiedzieć, gdzie jest ten człowiek i kto mógł dokonać czegoś takiego. Chociaż uzdrowienie ukazało Jezusa jako Mesjasza, nawet uzdrowiony mężczyzna zdawał się nie do końca rozumieć znaczenie tego, co się wydarzyło.
Wtorek: Pytanie faryzeuszy — Jan 9:13-17; Łukasz 13:10-17
Uzdrawiając tego człowieka, Jezus złamał kilka zasad szabatu. Uzdrowił człowieka, którego życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo. „Ugniatał” ziemię w glinę. „Pomalował” oczy tego człowieka gliną i polecił mu udać się do sadzawki Siloe, która znajdowała się ponad 1000 jardów dalej. Wszystkie te działania były pogwałceniem rabinicznych praw szabatu. To rozgniewało faryzeuszy, ale Jezus wiedział, że nie rozumieli, iż jest On Panem szabatu!
Środa: Rodzice obawiają się prześladowań — J 9,18-23
Faryzeusze odrzucili twierdzenie, że Jezus był prorokiem i postanowili zbadać sprawę. Wezwali rodziców. Rodzice potwierdzili, że ich syn urodził się niewidomy, ale nie chcieli komentować, w jaki sposób odzyskał wzrok. Poprosili faryzeuszy, aby sami Go zapytali. Rodzice zrozumieli, że od nich oczekuje się czegoś więcej niż tylko tego, jak ich syn został uzdrowiony, i nie chcieli narażać swojego statusu, aby bronić Jezusa.
Czwartek: Wyznanie wiary — J 9,24-34
Faryzeusze byli w rozterce i zmusili mężczyznę do ponownego złożenia świadectwa. Sam fakt cudu wskazywał, że Jezus musiał zostać posłany przez Boga, ponieważ miał moc uzdrawiania. Jednak prawo szabatu zostało złamane. Mężczyzna zeznał, że cud nigdy nie mógłby się wydarzyć, gdyby nie stał za nim Bóg. Jego wyznanie pokazało, że w sercu oddał się Jezusowi Chrystusowi, a jego słowa były potwierdzeniem tej wiary.
Piątek: Jezus się identyfikuje — J 9,35-38
Jezus odszukał mężczyznę i zaprosił go do wiary w Syna Bożego. Mężczyzna natychmiast odpowiedział z wiarą: „Panie, wierzę”. Duchowy rozwój uzdrowionego mężczyzny ukazuje podstawowy postęp dojrzewającego ucznia. Przeszedł od prostej wiedzy o Jezusie, przez zrozumienie, że moc Jezusa musi pochodzić od Boga, do całkowitej wiary w to, że Jezus jest Synem Bożym.
Sobota: Ślepota duchowa — J 9,39-41
Jezus użył tego uzdrowienia z fizycznej ślepoty, aby przeciwstawić się sytuacji faryzeuszy, którzy mieli duchową ślepotę. Jezus powiedział, że Jego obecność przyniosła światło sądu, a w niektórych przypadkach to światło przyniosło zbawienie. Ale tam, gdzie serca są zatwardziałe, odrzucają światło.