Niedziela: Rozpoczęcie posługi Jana — Marek 1:1; Łukasz 3:1-2
Słowo „ewangelia” oznacza „dobrą nowinę”. Przybycie Jezusa na scenę jest dobrą nowiną, na którą wszyscy czekali; była to dobra nowina o Chrystusie (Mesjaszu). Obiecany, namaszczony Zbawiciel ludzi w końcu nadszedł. Bóg dał Janowi powołanie przygotowania ludzi na tę wielką nowinę. Jan żył na pustyni od swojej młodości (Łuk. 1:80). Prawdopodobnie był już świadomy swojego powołania, ponieważ jego ojciec wiedział o nim jeszcze przed narodzeniem Jana. Ale teraz, natchniony przez Ducha Bożego, rozpoczął swoją posługę wśród Żydów, głosząc chrzest pokuty na odpuszczenie grzechów.
Poniedziałek: Głos Jedynego — Ewangelia Mateusza 3:1-6; Ewangelia Marka 1:2-6; Ewangelia Łukasza 3:3-6
Posługa Jana Chrzciciela została przepowiedziana w Starym Testamencie. Księga Malachiasza 3:1 i Księga Izajasza 40:3 to fragmenty, które przewidują, że pojawi się poprzednik, który „przygotuje drogę Panu”. Jako posłaniec, posługa Jana była ważna, ponieważ była autentycznym głosem proroctwa i jest jednym z pierwszych przypadków, w których pojawia się połączenie, że Ten, który miał przyjść, Jezus, był prawdziwym Panem. W swoim ubiorze, sposobie życia i przesłaniu pokuty utożsamiał się z Eliaszem. Ten wybrany człowiek dbał o wywyższenie Jezusa, a nie siebie. Wszystko, co robił, wskazywało na Chrystusa.
Wtorek: Faryzeusze i saduceusze — Mt 3,7-10; Łk 3,7-9
Dziedzictwo Żydów było dla nich niezwykle ważne. Jan ostrzegał przywódców religijnych przed poleganiem na ich boskim dziedzictwie, aby ich zbawić. Ostrzega ich, że nie dostaną się do Królestwa Bożego, mając na sobie poły koszuli Abrahama. Podkreśla, że konieczna jest prawdziwa pokuta, ponieważ przynosi ona owoce, które noszą cechy osoby pobożnej: podstawowe owoce, takie jak miłość, radość i pokój (Gal 5,22; 1 Kor 13,1-3). Nie możemy też polegać na tradycjach kościelnych i uczęszczaniu na nabożeństwa, ani na naszych ofiarach czy uczynkach miłosierdzia. Musimy się nawrócić!
Środa: Tłumy, Celnicy, Żołnierze — Łk 2,10-14
Dzięki posłudze Jana wielu zostało przekonanych o swoich grzechach. W swojej skrusze pytali Jana, co powinni zrobić, aby naprawić swoje bezbożne życie. Polecił im pomagać sobie nawzajem. Nauczał, że powinni być uczciwi zarówno w biznesie, jak i w relacjach interpersonalnych. Niezależnie od tego, czy pracują z sąsiadem, wspólnikiem biznesowym, przestępcą czy pracodawcą, Jan mówił ludziom, że muszą kierować się uczciwością, okazywać sprawiedliwość i miłosierdzie oraz być zadowoleni. Sposób, w jaki traktujemy innych, wiele mówi o naszych sercach.
Czwartek: Wietrzarka — Ewangelia Mateusza 3:11-12.
Fraza „wietrzarka w Jego ręku” odnosi się do procesu odsiewania plew od ziarna. Wiewanie było prostą metodą podrzucania ziarna w powietrze, tak aby wiatr zdmuchnął lżejsze plewy, a cięższe ziarno zachowało. Wietrzarka była specjalnym koszem, który służył jako narzędzie przyspieszające ten proces. Polegała ona na przesianiu lub rozrzuceniu ziarna, aby plewy się oddzieliły. Jan ostrzega ludzi, aby przygotowali się na przyjście Mesjasza, ponieważ nadchodzi On z sądem.
Piątek: Chrzest w Duchu Świętym — Mk 1,7-8.
Oprócz przygotowania serc do świętości, Jan poucza, że Jezus przyniesie również Ducha Świętego. Jest to obiecane wylanie przepowiedziane w Księdze Ezechiela 37,14 i Księdze Joela 2,28-29. Było to częścią obietnicy Nowego Przymierza, którą Bóg dał swojemu ludowi. Paweł napisał do Efezjan: „Bądźcie napełnieni Duchem” (Ef 5,18).