Niedziela: Powołanie Mateusza — Mateusza 9:9; Marka 2:13-14; Łukasza 5:27-28
Mateusz był poborcą podatkowym. Został zatrudniony przez rząd rzymski. Żydzi gardzili tym stanowiskiem, ponieważ celnicy byli uważani za zdrajców, ponieważ pracowali dla Rzymu i byli znani z pobierania więcej niż było wymagane i chowania różnicy do kieszeni. Pod wieloma względami Mateusz był uważany za najgorszego z grzeszników i być może ku zdumieniu innych, był właśnie takim typem osoby, jakiej Jezus szukał, aby „pójść za Nim”. Nawet pogardzany poborca podatkowy mógł stać się użytecznym narzędziem w rękach Jezusa: Mateusz świadczył innym celnikom; został jednym z 12 uczniów; i napisał ewangelię.
Poniedziałek: Celnicy i grzesznicy — Mateusza 9:10-11; Marka 2:15-16; Łukasza 5:29-30
Mateusz wyprawił ucztę na cześć swego nowego Mistrza. Zaprosił innych celników i grzeszników do swego domu, aby przebywali z Jezusem i Jego uczniami. Przywódcy żydowscy byli zszokowani. Jako faryzeusze byli separatystami — oddzielonymi. Ściśle przestrzegali czystości ceremonialnej (Mk 7:3). Jezus wyjaśnia, że to grzesznik, a nie sprawiedliwy, potrzebuje pokuty. Jezus pokazał poprzez przykłady pierwszych uczniów i Mateusza, że poprzez ewangelizację i uczniostwo różne osoby odpowiadają na Jego wezwanie, niezależnie od statusu społecznego.
Wtorek: Chrystus Lekarz — Ewangelia Mateusza 9:12-13; Marka 2:17; Łukasza 5:31-32
Jezus posługuje się metaforą, porównując siebie do lekarza. Jako lekarz zna On samą naturę grzechu, choroby i cierpienia duszy – czy to kamiennego serca, niewiary, pychy, czy trosk tego świata. Zna przyczynę i zna lekarstwo na wszystko, co nas boli. Jest upoważniony (upoważniony), aby uwolnić nas od naszych słabości (Ewangelia Łukasza 4:18). Obchodzi się z czułością ze zranionymi (Izajasz 42:3; Mateusz 11:28), a surowo w rozpaczliwych przypadkach, gdy ciało jest w niebezpieczeństwie całkowitego zniszczenia (Ewangelia Mateusza 5:29; 18:17).
Środa: Uczniowie nie poszczący — Mt 9,14; Mk 2,18; Łk 5,33
Faryzeusze pościli dwa razy w tygodniu (Łk 18,12), a uczniowie Jana również pościli regularnie, ponieważ posługa Jana kładła nacisk na pokutę. Jezus odpowiedział, że Jego uczniowie nie poszczą, ponieważ są w radosnym nastroju. W tradycji biblijnej osoby biorące ślub nie muszą przestrzegać religijnych rytuałów Prawa. Jezus wyjaśnił, że dopóki jest z nimi, Jego uczniowie są jak na uczcie weselnej.
Czwartek: Oblubieniec — Mt 9,15; Mk 2,19-20; Łk 5,34-35
Przesłanie Jezusa było głębokie. Mówił, że nie jest jak faryzeusze – zwykli nauczyciele tamtych czasów. Nie był jak Jan Chrzciciel – prorok przepowiadający nadejście Mesjasza. Oświadczał, że jest Mesjaszem, Oblubieńcem synów Izraela. Obraz Jezusa jako Oblubieńca sugeruje, że relacja między oddanym naśladowcą a Jezusem jest głęboka i intymna.
Piątek: Nowe szaty, stare szaty — Mt 9,16; Mk 2,21; Łk 5,36
Używając analogii do tkaniny, Jezus zestawia Stare Przymierze z Nowym. Stare Przymierze opierało się na uczynkach. Nowe Przymierze opiera się na łasce. Jezus mówi, że w starych szatach są dziury spowodowane grzechem, ale nowa tkanina, którą przynosi, całkowicie odnowi stare szaty.
Sobota: Nowe wino, stare bukłaki — Mt 9,17; Mk 2,22; Łk 5,37-39.
Aluzja do nowego wina wlewanego do starych bukłaków jest dziś aktualna. Nowe wino należy wlewać do nowych bukłaków, a nie dopasowywać dla wygody. Przesłanie jest takie, że musimy być bezkompromisowi w kwestii naszej wiary i działania Ducha Świętego w naszym życiu. Jeśli nasze rodzinne tradycje, lokalne zwyczaje lub osobiste nawyki są sprzeczne z Pismem Świętym, musimy się zmienić – bo Słowo Boże nie będzie.